Στην ψυχή του Μαραθώνιου

Ο Σπύρος Ανδριόπουλος, πρώην Μαραθωνοδρόμος και κάτοχος ακόμα του πανελλήνιου ρεκόρ στο αγώνισμα, μιλάει στο Sport24.gr για την "ψυχή" του Μαραθώνιου, τη διπλή πρόκληση, σωματική και ψυχική, τον θρίαμβο του τερματισμού, τις "θυσίες" του πρωταθλητισμού, την αυθεντική διαδρομή

και τις μεγάλες μορφές

λια

Η αφορμή ήταν ο αυθεντικός Μαραθώνιος που διεξάγεται αυτή την Κυριακή, 8 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή από τον Μαραθώνα στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Με τον Σπύρο Ανδριόπουλο γνωριστήκαμε πρόσφατα, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας που διεξήχθη στους Γαργαλιάνους. Όμως πολύ πριν, δυόμισι δεκαετίες πίσω, τον παρακολουθούσα από την τηλεόραση να πρωταγωνιστεί ως πρωταθλητής στους Μαραθώνιους, σε εποχές όπου όχι μόνο οι Ολυμπιακοί, τα Παγκόσμια και τα Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, αλλά και διοργανώσεις όπως οι Βαλκανικοί και οι Μεσογειακοί αγώνες, είχαν την δική τους - μεγάλη - αίγλη στον χώρο του στίβου. Έτσι λοιπόν, επικοινώνησα μαζί του και του ζήτησα να μου μιλήσει για ένα από τα πιο επίπονα αγωνίσματα στον χώρο του αθλητισμού, ένα αγώνισμα το οποίο εκείνος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα στην Ελλάδα, διατηρώντας ακόμα στην κατοχή του το πανελλήνιο ρεκόρ των 2 ωρών, 12 λεπτών και 4 δευτερολέπτων, μια επίδοση που θα ζήλευαν σήμερα όχι μόνο οι τωρινοί Έλληνες Μαραθωνοδρόμοι, αλλά πολλοί από τους μεγάλους πρωταγωνιστές του αγωνίσματος σε παγκόσμια κλίμακα. Ας περάσουμε λοιπόν σε όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ

"Ο Μαραθώνιος βρίσκεται στην καρδιά του κάθε αθλούμενου. Όλοι όσοι τρέχουν μεγάλες αποστάσεις, έχουν τρέξει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους και έναν μαραθώνιο. Ενώ το αγώνισμα του Μαραθώνιου ξεκίνησε ως υπενθύμιση της κατάκτησης μιας πολεμικής νίκης, σήμερα είναι συνώνυμο της μεγάλης προσπάθειας, της υπέρβασης του εαυτού μας, των δυνάμεων που έχουμε, καθώς επίσης και της προάσπισης των αξιών που πρεσβεύει ο αθλητισμός. Σήμερα ο Μαραθώνιος έχει εξελιχθεί σε ένα αγώνισμα που ξεπερνάει ηλικίες και κάθε είδους άλλα διαχωριστικά. Ο στόχος βέβαια του κάθε μαραθωνοδρόμου, του κάθε δρομέα που θέλει να τρέξει αυτή τη μεγάλη απόσταση, τα 42.195 μέτρα, είναι ο τερματισμός χωρίς να ενδιαφέρει ο χρόνος. Βασικό βέβαια είναι να ξεπεράσει τα όριά του, γιατί μια τόσο μεγάλη απόσταση για έναν απλό αθλούμενο που δεν έχει κάνει προετοιμασία υψηλού επιπέδου, είναι κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Απαιτείται διαρκής και επίπονη προσπάθεια για να ξεπεραστούν οι πρωτόγνωρες καταστάσεις που θα συναντήσει στη διάρκεια της διαδρομής, γι' αυτό όταν τερματίζει ένας μαραθωνοδρόμος σε οποιαδήποτε θέση και με οποιονδήποτε χρόνο, έχει καταφέρει να νικήσει".

ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΡΕΚΟΡ

"Οι επαγγελματίες αθλητές έχουν πετύχει τα τελευταία χρόνια πολύ μεγάλες επιδόσεις στον μαραθώνιο δρόμο και αυτό είναι προϊόν σωστού μάρκετινγκ, αλλά και της ανάπτυξης της επιστήμης του αθλητισμού. Τα παγκόσμια ρεκόρ είναι αυτή τη στιγμή 2:02:57 στους άνδρες και 2:15:25 στις γυναίκες. Θεωρώ ότι είναι πολύ μεγάλα ρεκόρ, υψηλού επιπέδου χρόνοι που έχουν επιτευχθεί με ιδιαίτερη προσπάθεια, κυρίως από αθλητές που ήταν δρομείς πρώτα στα 5 και τα 10 χιλιόμετρα, και οπωσδήποτε είναι επιδόσεις εφάμιλλες των άλλων μεγάλων ρεκόρ του στίβου, όπως τα 9.58 στα 100 μέτρα ή τα 19.19 στα 200 μέτρα του Μπολτ κλπ. Μετά το 2005 η IAAF, η παγκόσμια ομοσπονδία κλασικού αθλητισμού, κατάργησε τις καλύτερες επιδόσεις και καθιέρωσε το παγκόσμιο ρεκόρ στην απόσταση, ορίζοντας κάποιες τεχνικές προδιαγραφές, όπως ας πούμε να μην υπάρχουν μεγάλες υψομετρικές διαφορές. Παράλληλα, τα τεχνικά μέσα που υπάρχουν σήμερα, επιτρέπουν την ακριβέστατη μέτρηση της διαδρομής, κάτι που δίνει απόλυτη αξιοπιστία στα ρεκόρ που δημιουργούνται. Αν βρισκόμαστε κοντά στο να κατέβει κάποιος αθλητής τις 2 ώρες; Το θεωρώ όχι απίθανο, αλλά είναι πολύ δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο.

Ο Σπύρος Ανδριόπουλος σε αγώνα του πανελληνίου πρωταθλήματος κλειστού στίβου το 1997

Υπάρχουν βέβαια και διαδρομές στις οποίες δεν αναγνωρίζεται πλέον παγκόσμιο ρεκόρ, αφού δεν πληρούν τις προδιαγραφές που έχει θέσει η παγκόσμια ομοσπονδία. Σήμερα όλοι οι μαραθώνιοι μετριούνται από την AIMS (παγκόσμια ένωση μαραθωνίων δρόμων), και κατόπιν αποφασίζεται αν θα υπολογίζονται τα ρεκόρ τους. Πώς καθορίζει η IAAF αν ένας μαραθώνιος είναι επίσημος ή όχι; Το βασικό, όπως είπαμε και πιο πριν, είναι οι υψομετρικές διαφορές να μην ξεπερνούν κάποια συγκεκριμένα όρια. Για παράδειγμα, ένας από τους πιο ιστορικούς Μαραθώνιους σε όλο τον κόσμο, αυτός της Βοστόνης, δεν υπολογίζεται πλέον στα παγκόσμια ρεκόρ, γιατί έχει μεγάλη υψομετρική διαφορά. Τα τεχνικά μέσα που υπάρχουν καθορίζουν αξιόπιστα την αξιοκρατία και τη διαφάνεια. Οι καιρικές συνθήκες είναι που διαφέρουν, υψομετρικές διαφορές πάντα θα υπάρχουν, κάποιοι αθλητές ευνοούνται στις ανηφόρες, κάποιοι στις κατηφόρες και κάποιοι άλλοι, γρήγοροι αθλητές, στις ίσιες, τις επίπεδες διαδρομές".

Ο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ

"Τον δικό μας Μαραθώνιο δεν τον λέμε πλέον κλασικό, αλλά αυθεντικό. Είναι ο πρώτος ιστορικά μαραθώνιος που διεξήχθη στις 10 Απριλίου του 1896 και τον κέρδισε ο Σπύρος Λούης με χρόνο 2:58:50. Είναι ο αυθεντικός, ο πραγματικός, ο γνήσιος, γιατί από εδώ ξεκίνησε η ιστορία του μαραθωνίου. Και γι' αυτό διατηρεί την μεγαλύτερη αίγλη παγκοσμίως, γιατί αναδεικνύει τον πολιτισμό, πέρα από το πολεμικό γεγονός. Είναι το πολιτιστικό και ανθρωπιστικό στοιχείο εκείνα που έχουν εδραιωθεί, οι αξίες που είπα προηγουμένως, γι' αυτό και για κάθε αθλητή είναι τελείως ξεχωριστό έστω μια φορά στην καριέρα του να τρέξει τον μαραθώνιο της Αθήνας. Και για να είμαστε ακριβείς, δεν είναι της Αθήνας, είναι απλά ο αυθεντικός Μαραθώνιος, που ξεκινάει από την πόλη του Μαραθώνα και τερματίζει στο Παναθηναϊκό στάδιο.

Οι υψομετρικές διαφορές του αυθεντικού μαραθώνιου

Θεωρώ ότι οι νικητές του 1896 και του 2004 έχουν μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του αγωνίσματος, αφού συνδύασαν την επικράτησή τους στην αυθεντική διαδρομή και τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Σπύρος Λούης θα μνημονεύεται παντού και πάντα, ενώ ο Στέφανο Μπαλντίνι ο οποίος κέρδισε το 2004 στους Αγώνες της Αθήνας, πέρασε και αυτός με τη σειρά του στην ιστορία. Τόσο η Πολιτεία όσο και ο ΣΕΓΑΣ θα πρέπει να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τον αυθεντικό μαραθώνιο. Γίνεται έτσι κι αλλιώς μια μεγάλη προσπάθεια, να μην το αμφισβητούμε αυτό, τα τελευταία χρόνια, να αναπτυχθεί ο μαραθώνιος, να φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο με ανάλογη τεχνική υποστήριξη όπως και οι άλλοι μεγάλοι μαραθώνιοι του κόσμου και θεωρώ ότι είμαστε σε σωστό δρόμο.

Η καλύτερη επίδοση στον αυθεντικό μαραθώνιο είναι 2:10:37. Δεν είναι λοιπόν καθόλου απίθανο να δούμε κάποιον αθλητή να κατεβαίνει κάτω από τα 2:10. Θεωρώ ότι μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε από τους μεγάλους δρομείς. Αν υπάρχουν οι σωστές συνθήκες, οι κατάλληλες προϋποθέσεις, ο ιδανικός καιρός, σίγουρα μπορεί να επιτευχθεί ένας χρόνος στο 2:07 ή 2:08. Το μόνο "κακό" είναι ότι η δική μας διαδρομή είναι από τις πιο δύσκολες, γιατί οι ανηφόρες είναι πολλές. Ο αυθεντικός μαραθώνιος ξεκινάει με τα πρώτα 10 χιλιόμετρα σε επίπεδη διαδρομή, μετά έχει διαρκή ανηφόρα από το 12ο μέχρι και το 31ο χιλιόμετρο, χωρίς κανένα κατηφορικό ή επίπεδο σημείο, ώστε να μπορεί να ξεκουραστεί λίγο ο αθλητής και να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Γι' αυτό το λόγο είναι πολύ δύσκολος. Αν υπήρχαν κάποιες σταδιακές ανηφόρες και σημεία που να είναι επίπεδα, τότε θα βλέπαμε πολύ μεγάλες επιδόσεις από τους αθλητές. Τέλος, η κατηφόρα μετά το 33ο χιλιόμετρο, θεωρώ ότι δεν διευκολύνει τον αθλητή, ο οποίος είναι ήδη καταπονημένος, χτυπιέται πιο πολύ και έχει μεγαλύτερη καύση του μυϊκού γλυκογόνου".

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΙ

"Εγώ ξεκίνησα ως αθλητής των 800 και των 1500, ανέβηκα στα 5 και τα 10 χιλιόμετρα, μαραθώνιο έτρεξα για πρώτη φορά στη ζωή μου το 1986 στο Τορόντο με χρόνο 2:20. Και ο τελευταίος ήταν το 1998, εκείνος ήταν και ο τελευταίος αγώνας της καριέρας μου ως αθλητής, στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες με την Εθνική ομάδα, στη Βουδαπέστη. Έχω τρέξει 26 μαραθώνιους, όχι πάρα πολλούς βέβαια, αλλά έχω πάρει μέρος σε μερικούς από τους μεγαλύτερους και πιο γνωστούς: Βερολίνο, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Παρίσι, Τορόντο, Χιούστον, στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα το1996, αγώνες όλοι πολύ υψηλού επιπέδου σε μεγάλες διοργανώσεις. Τον αυθεντικό τον έχω τρέξει μόνο μια φορά και έχω τερματίσει με 2:20. Το πανελλήνιο ρεκόρ που κρατάει μέχρι σήμερα, το 2:12:04, το πέτυχα στον Μαραθώνιο του Βερολίνου, όπου είχα τερματίσει δεύτερος, πίσω από τον μεγάλο Σουλεϊμάν Νιαμπούι. Την επόμενη χρονιά, στην ίδια διοργάνωση, τερμάτισα τρίτος με χρόνο 2:12:59.

Ο Μιχάλης Κούσης με τον προπονητή του, Μίχαϊ Ιγκλόι

Ο Στέλιος Κυριακίδης στην εποχή του ήταν ένας αθλητής πολύ υψηλού επιπέδου, κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστόνης το 1946, σε μια δύσκολη εποχή για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει βγάλει και άλλους μεγάλους αθλητές στον Μαραθώνιο, όπως ο Φάνης Τσιμιγκάτος τη δεκαετία του '70 τον οποίο χάσαμε φέτος, δεν θέλω να τους απαριθμήσω γιατί αν ξεχάσω κάποιον, θα νιώσω πολύ άσχημα. Ο Μιχάλης Κούσης είχε κάνει το 2:06 στους Μεσογειακούς αγώνες του Σπλιτ το 1979, που θα ήταν παγκόσμιο ρεκόρ αν είχε μετρηθεί σωστά η απόσταση. Ο Μιχάλης δεν βρίσκεται πλέον κοντά μας, όμως είναι μέσα στις καρδιές μας, στις καρδιές όλων των Μαραθωνοδρόμων, για μένα προσωπικά ήταν το ίνδαλμά μου. Αν κατάφερα κάποια πράγματα, το χρωστάω σε μεγάλο βαθμό σε εκείνον, επειδή με στήριξε και ήταν το πρότυπό μου. Θεωρώ ότι ο Κούσης θα μπορούσε να έχει κάνει πολύ μεγάλα ρεκόρ".

ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΟΔΡΟΜΟΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

"Στην Ευρώπη υπήρχαν παλιά οι Ιταλοί, τώρα είναι οι Ισπανοί, ακόμα πιο παλιά ήταν οι Άγγλοι δρομείς σε πολύ υψηλό επίπεδο. Δεν νομίζω ότι υπάρχει σχολή, απλά διάφορες χώρες βγάζουν κατά καιρούς μεγάλους αθλητές. Είναι ένα αγώνισμα επίπονο, ένα αγώνισμα που θέλει πολλή προσπάθεια και ταλέντο για να φτιάξεις μεγάλες επιδόσεις, με μεγάλες διακρίσεις στα 5 και τα 10 χιλιόμετρα. Οι Κενυάτες είναι αυτοί που κυριαρχούν γιατί έχουν ιδανικό σωματότυπο, είναι αθλητές που έχουν εκ γεννετής υποξαιμία, δηλαδή έχουν μάθει να τρέχουν σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου.

Ο Αμπέμπε Μπικίλα στον Μαραθώνιο της Ρώμης το 1960

Μαραθωνοδρόμοι οι οποίοι είχαν μεγάλη χρονική διάρκεια, αθλητές που έχουν πετύχει μεγάλες επιδόσεις σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα; Ας ξεκινήσουμε από τον Ιταλό Τζελίντο Μπορντίν, χρυσό Ολυμπιονίκη το 1988 στη Σεούλ, που έχει κατακτήσει μεγάλες νίκες και διακρίσεις, μετά είναι ο τωρινός παγκόσμιος ρέκορντμαν, ο Ντένις Κιμέτο ο οποίος είναι ένας πολύ μεγάλος αθλητής, ο άλλος Κενυάτης, ο Γουίλσον Κίπσανγκ, χάλκινος ολυμπιονίκης στο Λονδίνο, Ισπανοί όπως ο Γκαρθία και κάποιοι άλλοι παλιότερα, ο Φιθ, ο Αντόν. Έχουν βγει πολλοί μεγάλοι αθλητές και θεωρώ ότι μπορεί να αδικήσω μερικούς. Η Τανζανία με τον Ινγκάνγκα, τον Σαχάνγκα και τον Νιαμπούι. Η Αιθιοπία με τον Γκεμπρεσελασιέ και παλιότερα με τον Αμπέμπε Μπικίλα που έγινε ο πρώτος με δυο συνεχόμενα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια.  

Ο Μπικίλα το 1960 στη Ρώμη έκανε μια απίθανη υπέρβαση, τερματίζοντας πρώτος χωρίς να φοράει παπούτσια. Γιατί το πόδι χτυπιέται πάρα πολύ. Τα παπούτσια βοηθάνε πάρα πολύ να μη χτυπηθεί το μυικό σύστημα. Ειδικά στις μέρες μας που τα παπούτσια έχουν όλη την τεχνολογική και επιστημονική σχεδίαση ώστε το ανθρώπινο σώμα να καταπονείται όσο το δυνατόν λιγότερο. Ξεκίνησε με παπούτσια και τα έβγαλε στην πορεία. Τον ενοχλούσαν γιατί είχε μάθει από μικρός να τρέχει ξυπόλητος. Έκανε μια μεγάλη υπέρβαση και πέτυχε και έναν μεγάλο χρόνο, 2:15:16, ολυμπιακό ρεκόρ. Και βέβαια, τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Τόκιο, τρέχοντας πλέον όλη τη διαδρομή με παπούτσια, πέτυχε το εκπληκτικό για την εποχή 2:12:11 που ήταν και νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ένας από τους θρύλους του αγωνίσματος".

ΤΑ "ΠΡΕΠΕΙ" ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ

"Καταρχήν πάρα πολλά χιλιόμετρα, αλλά όχι μόνο αυτό. Χρειάζεται να υπάρχει ένας σαφής προγραμματισμός, υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι προπονητές υψηλού επιπέδου παγκοσμίως, και στη χώρα μας φυσικά, αν και τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δεν έχουν βγει αξιόλογοι μαραθωνοδρόμοι, οι τελευταίοι ήμασταν εμείς πιστεύω, χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να περιαυτολογήσω. Τώρα στην Ελλάδα ένας νέος αθλητής θεωρώ ότι είναι δύσκολο να ασχοληθεί με τον μαραθώνιο γιατί είναι πολύ απαιτητικό αγώνισμα. Βέβαια έχει γίνει της μόδας να τρέχει όλος ο κόσμος και να αγωνίζεται για τον εαυτό του, όμως για να το κάνεις σε υψηλό επίπεδο είναι πάρα πολύ επίπονο και απαιτεί πολλές ώρες, πολλά χιλιόμετρα, πολύ κόπο, πολλές θυσίες, για να φτάσεις στο επίπεδο του πρωταθλητισμού. Ο δρομέας πρέπει να έχει σκληραγωγηθεί από μικρός, όπως οι Κενυάτες που έχουν μάθει από πολύ μικρά παιδιά, από 6-7 χρονών που πηγαίνουν σχολείο, να διανύουν μεγάλες αποστάσεις σε υψόμετρο, 10 και 12 χιλιόμετρα την ημέρα. Έχω πάει στην Κένυα και τα ξέρω, τα έχω δει από κοντά. Οι μικροί Κενυάτες θέλουν πολύ να γίνουν αθλητές, θέλουν να πετύχουν κάποια πράγματα διότι η ζωή τους είναι συνυφασμένη με την φτώχεια και την ανέχεια και είναι μεγάλο κίνητρο γι' αυτούς να ξεφύγουν και να αποκτήσουν κάποια χρήματα ώστε μετά να έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής".

ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Ο Ιταλός Στέφανο Μπαλντίνι, νικητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004

"Ο Μαραθωνοδρόμος νιώθει, καταλαβαίνει από την αρχή του αγώνα αν είναι σε καλή μέρα. Κάποιες φορές βέβαια, μπορεί να νιώσει υπέρμετρα αισιόδοξος και να την πατήσει. Νομίζω ότι είναι το μοναδικό αγώνισμα του στίβου στο οποίο δεν μπορείς να κάνεις σαφείς προβλέψεις. Στις ταχύτητες, ας πούμε, ξέρεις ότι θα κερδίσει ο Μπολτ εκτός και αν κάνει άκυρη εκκίνηση. Στον μαραθώνιο όμως, ακόμα και ο παγκόσμιος ρέκορντμαν μπορεί να εγκαταλείψει, μπορεί να συμβεί κάτι, το οτιδήποτε. Ο μαραθωνοδρόμος βάζει τον εαυτό του σε μεγάλη ταλαιπωρία για πολλή ώρα, οι αστάθμητοι παράγοντες είναι πολλοί και κανείς δεν μπορεί να ξέρει πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός. Δεν υπάρχει λοιπόν σαφές φαβορί".

Η ΨΥΧΗ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

"Μια εικόνα που θυμάμαι πάντα, ήταν του νικητή της Αθήνας το 2004, του Στέφανο Μπαλντίνι, ο οποίος κάλπαζε κυριολεκτικά στα τελευταία 5 χιλιόμετρα και έκανε πολύ μεγάλο χρόνο, 2:10:55. Μια άλλη αξέχαστη εικόνα ήταν εκείνη του Μιχάλη Κούση στο Σπλιτ στους Μεσογειακούς. Όμως η πιο χαρακτηριστική στιγμή για αυτά που είπα στην αρχή, την θέληση για τον τερματισμό, ήταν της Ελβετίδας Γκαμπριέλα Άντερσεν, το 1984 στο Λος Άντζελες, που ολοκλήρωσε τον αγώνα έστω και παραπαίοντας, δίνοντας κάθε ικμάδα των δυνάμεών της για να φτάσει στο φίνις. Υπήρξε μεγάλη κατακραυγή τότε για την δραματική εικόνα της αθλήτριας, όμως εκείνη είχε βάλει σκοπό της να τερματίσει και εκεί αναδεικνύονται οι αξίες που πρεσβεύει όποιος ή όποια αποφασίσει να τρέξει αυτή την απόσταση.

Η συγκλονιστική εικόνα της Γκαμπριέλα Άντερσεν το 1984 στο Λος Άντζελες

Είναι αυτό που λέω, ότι μετά τα πόδια, μπαίνει η ψυχή και η θέληση του τερματισμού. Αυτή είναι η υπέρβαση για μένα. Όταν ξεπερνάς τις δικές σου δυνάμεις για να τερματίσεις έναν μαραθώνιο. Ειδικά κάποιος που δεν γυμνάζεται για αυτό, που δεν είναι πρωταθλητής ή έστω αθλητής. Στον φετινό μαραθώνιο θα συμμετάσχουν περίπου 14.000 αθλητές, οι υπόλοιποι - περίπου 30.000 - θα είναι στα 5 και 10 χιλιόμετρα. Καλό είναι που γίνονται και αυτές οι ενδιάμεσες αποστάσεις, γιατί φέρνουν τον απλό κόσμο όλων των ηλικιών κοντά στον αθλητισμό, αλλά ευαισθητοποιούν και αθλητές που σιγά σιγά μπορεί να γίνουν μαραθωνοδρόμοι. Όπως και να έχει, όποια απόσταση και αν έχετε αποφασίσει να τρέξετε, καλή επιτυχία σε όλες και όλους και φυσικά καλό τερματισμό!"

Πηγή: sport24.gr